Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
Foto's en verhalen van Francisca
Verhalen over dieren, en veel foto's
_
Home__Weblog__Prikbord__Foto's__Links__Gastenboek__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


verhalen over dieren, foto's van dieren , fauna en uitjes, en genealogie en alles wat ik mooi en bijzonder vind.



Mijn Profiel

Francisca1953
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend



Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Sint Nicolaas
16 november 2014 12:22

Zwarte Piet
15 november 2014 23:02

Het echte verhaal van Sinterklaas
15 november 2014 14:15

Illegale hondenhandel uit de o...
12 november 2014 14:20

Waarschuwing voor Tilburgse ho...
11 november 2014 12:42




Fotoboeken


Keukenhof 16 mei 2010 (106)
_
IJsbeer Huggies en haar familie (16)
_

Passiflorahoeve (46)
_
_



Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten

Wim Moons
30 december 2015 23:47
_
Een aantal jaar geleden kochten wij een engelse bulldog bij de woefkensranch. Toen we afgerekend hadden, kregen we te horen dat het om een puppy uit Hongarije ging met een Hongaars paspoort, waarbij we nooit te weten gekomen zijn van waar hij juist kwam. Achteraf heb ik nog eens naar woefkensranch gebeld met de vraag waar de honden vandaan kwamen, wat de eigenaar zelf niet wist. Op Broodfok zouden gevangenisstraffen moeten staan, arme dieren. Een collega op het werk woonde vroeger in putte en reed geregeld met de fiets naast de achterkant van de woefkensranch, waar een aardeweg was die alleen begaanbaar was voor wandelaars en fietsers. Ze zei dat ze er dikwijls dieren in pijn hoorde.

Sarah
10 september 2014 19:05
_
Beetje onzin deze verhalen, doodgaan kan ook via een dure Nederlandse fokker. Vandaag ben ik wezen kijken bij Woefkesranche , en het ziet er keurig uit, schone hondjes schoon hok, aardige mensen.Bij Rasfokkers krijg je momenteel veel meer inteeld, door steeds met onderlinge dekreuen tee fokken, plus de belachelijke hoge prijs.Ook dit zijn fokkers voor de broodwinning.

Reactie op woefkesranch
07 april 2011 10:34
_
Ik las je bericht ivm de woefkesranch in putte. Ik ben absoluut geeeeen verdediger van de broodfok,want de fokhonden krijgen zeker niet evenveel aandacht dan de honden die thuis een nestje krijgen! maaaaaaaaaaar!! er is een belachelijk grote vraag naar goedkope, snel te leveren honden!!! personen die een hond willen hebben niet meer het geduld om te wachten op een nestje en vooral hoe goedkoper hoe beter! de personen die een hond kopen bij een broodfokker zijn niet beter dan de broodfokker zelf! Het is in het belang van de broodfokkers zelf dat de pups in goede gezondheid verkeren. ik weet uit Goede bron (van iemand die daar gewerkt heeft) dat idd sommige pups uit de woefkesranch uit het buitenland komen! de woefkesranch werkt samen met één leverancier. Ik weet ook dat de woefkesranch enkel pupjes laat komen die in huiselijke kring geboren zijn!Ze selecteren ze zelf en daar staan ze op...ze weigeren pertinent pupies geboren op boerderijen enz... natuurlijk zitten die pupies toch een hele reis in een bench en dat is vermoeiend,beangstigend waardoor de weerstand daalt...Ze zijn vatbaarder voor ziektekiemen. Daardoor wordenze ook een week en langer in quarantaine gehouden om de eigen pupies niet ziek te maken en eventuele zieke pups te ontdekken... ik wil nogmaals zeggen dat ik de broodfok niet goedkeur, echt in tegendeel... maar zolang de mensen blijven vragen naar een zeldzame dalmatier voor 450 euro en die ook zo snel mogelijk willen hebben, zullen ze de eerste beste dalmatier verkopen...als de leverancier uit polen die pup sneller vind dan de woefkesranch zelf, dan wordt het idd een poolse pup... Elke verkoper word hiervan op de hogte gebracht! Er wordt geen enkele buitenlandse pup als belgisch verkocht! ze krijgen wel een belgisch paspoort, omdat ze pas hun chip in belgie krijgen. Het is wel zo dat als je zoveel pups samen in én ruimte houdt dat er dan ziekte kiemen rondzweven... de woefkesranch houdt dat zeer goed in de gaten.je mag niet zomaar alle pups aanraken, twee maal per dag worden de kennels uitgepoetst, krijgen de pupjes eten,worden ze verzorgd... ze worden ook zeer bewust geobserveerd (zeker tijdens het eten). wie eet er goed, wie niet...wie is dominant, wie onderdanig, ... pups worden per nestje uitgelaten op het gras,er wordt met ze gespeeld, gedrag geobserveerd en zo goed mogelijk ingegaan op het vroege socialisatieproces enz Ik wil ook nog even kwijt dat niet alle pups in de woefkesranch uit het buitenland komen! de bekendere rassen als labrador, deense dog,rotweiler, engelse bulldog, duitse herder, beagel,cocker kweken ze zelf... moeders en vaders zijn te ontmoeten... ik wil met dit antwoord op jou artikel gewoon kwijt dat het geen onmensen zijn, dat ze zeker wél begaan zijn met hun puppies, maar dat het de onwetendheid (slecht geinformeerd),hebberigheid (hoe goedkoper hoe beter of kopen op afbetaling), naiviteit van de kopers maakt dat de grootschalige broodfok blijft bestaan... Mijn betoog is enkel gebaseerd op de woefkesranch...Over animalexpress en hezehof kan ik niets zeggen. Wel weet ik dat de woefkesranch zelf vind dat animal express enkel gericht is op verkoop en dat er daar absoluut geen aandacht wordt besteed aan de gezondheid het welzijn en de socialisatie van de pups. Ze willen er alles aan doen om niet in hetzelfde kastje als hen te belanden...Het is spijtig dat het dan soms fout gaat...meestal gaat het wel goed!het is nu éénmaal een risico beroep denk ik... Hetgeen echt moet gebeuren is dat de kopers weten wat de risico's zijn van een pupje kopen bij een grote kennel...(maar eigenlijk is dat hun eigen verantwoordelijkheid zich goed genoeg te informeren) of er moeten strengere regels komen zoals het aantal rassen dat je als erkende kweker mag verkopen... Ik hoop dat ik hiermee de woefkesranch een beetje in beter daglicht kan brengen, want ze helpen evengoed mensen aan een hond die daarmee heel lang gelukkig zijn!




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door Pluk om 09:10
_
Pluk Online

Door Pluk om 09:10
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Annelies1 om 09:00
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door 1942Greet1942 om 09:00
_
Nieuw Weblog gestart

Door talitha om 09:00
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Tympaan om 08:57
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door 1942Greet1942 om 08:55
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Tympaan om 08:54
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst





_

Andere artikelen



verhalen , gedichten over fokteefjes.

Dit gedichtje en een aantal verhaaltjes vond ik op internet over broodfok. Lees het en help dit stoppen want dit kan echt niet zo houd je geen dieren om op die manier veel geld te kunnen verdienen . Bedenk èèn ding bij iedere pup schuilt een naar leven van een fokteef, geen buitenlucht, leven in een donkere ruimte, altijd pups hebben, geen liefde, weinig aandacht vaak een slechte behandeling zoals weinig of slecht voer. Eenzaamheid, ziekte, vaak ook ziekte bij de pups bv parvo (is dodelijk). Belangrijke dingen als ziekte en erfelijkheid word niet op gelet alleen heel veel geld verdienen en dat ten koste van de dieren. Dit kan alleen stoppen als ze er geen geld meer mee kunnen verdienen.


It's lonely here in prison,
I dream of sun, of fields,
I saw them from a window once,
but I don't know how they feel.

I've never known a caress,
a friend, a bone, a toy,
I'd happily companion,
a human girl or boy.

But some men have decided,
with selfishness and greed,
that my fate shall be a cage,
and for my keep, I'll breed.

What should fuel this folly?
My kind may bark in vain.
We care not for your commerce,
and few know of our pain.

We're hidden well from justice,
for our freedom same may cry.
God grant me, please, just one request -
Let me play once before I die.

Jim Willis

Het is eenzaam in mijn kooi
Ik droom van de zon, van het gras
Ooit zag ik door een raam
hoe mooi het echte leven was.

Ik ken geen knuffel, geen aai,
Voor mij geen nieuw begin
Ik zou graag uw vriendje zijn
Een deel van het gezin

Enkelingen besloten
Voor hun ego en voor het geld
Dat na het produceren
Mijn dagen zijn geteld

Waarom moeten we dit doorstaan
Wij leven in het duister
Ons afzien is voor jullie
Niet meer dan licht gefluister

Wij huilen zacht en vragen
Wie er voor ons vechten zal
Voordat ik sterf wil ik slechts één ding-
Ooit eens spelen met de bal.

Vertaald door Veerle Bammens

Geen enkele hond verdient het om zijn leven te starten in een koude, kille en liefdeloze omgeving.
Geen enkele hond verdient het om geboren te worden met maar één doel: geld opbrengen.
Geen enkele hond verdient het om weken- of maandenlang in een aquarium of kleine ruimte te leven.
Geen enkel teefje verdient het om elke loopsheid gedekt te worden.
Geen enkel teefje verdient het om haar hele leven pups te moeten werpen..
..tot ze volledig uitgeput is en dan maar wordt gedumpt of de kop wordt ingeslagen.
Geen enkele hond verdient het om in de broodfok te moeten meedraaien.

Het lot van een broodfok teefje

Vandaag heb ik een heel mooi klein meisje op de wereld gezet. Ze is zo mooi en zacht, ik kan er de hele tijd wel naar kijken. Ik hoef nu niet met de andere hondjes in een hokje, maar ik mag apart liggen met mijn pupje. Ik poets haar de hele dag zodat ze mooi schoon blijft, want eerlijk gezegd is het hier niet erg comfortabel. Gelukkig liggen we onder een warmtelamp want meer dan een koude kale vloer is er niet.
Mijn meisje is nu 3 weken oud, ik hoor voetstappen, zou mijn baasje mij eten komen brengen ? Hij pakt me bij zijn nekvel en haalt me weg bij mijn kleine meisje. Ik spartel en begin luid te blaffen waarop ik een klap tegen mijn hoofd krijg. Ik wordt bij de andere honden in het hok gegooid. Ik hoor mijn pupje piepen en wordt erg verdrietig bij de gedachten dat zij daar zo alleen ligt. Maar ja zo gaat dat elke keer, als de pupjes 3 weken zijn moeten wij moeders er overdag vanaf. Want hoe eerder de pups zelfstandig leren eten, hoe eerder de tandjes doorkomen zodat ze zo snel mogelijk aan de handelaar verkocht kunnen worden.
De dag duurt lang, eindelijk is het 6 uur en mag ik weer naar mijn kindje toe. Ze is helemaal blij en erg hongerig, tja ze kan natuurlijk nog niet van die harde brokjes eten en het blikvoer daar is ze ook nog te klein voor, arme pup, kom maar gauw bij mij en eet je buikje maar rond. Zo gaat het vanaf nu elke dag, langzaamaan leert mijn meisje eten.

De tijd die we nog met elkaar hebben is nog maar kort. Ik wordt vreselijk verdrietig als ik aan ons gedwongen afscheid denk, want dat zit er aan te komen. Ik druk haar met mijn snuitje dicht tegen me aan, ik wil niet dat ze weg gaat, de grote boze wereld in.
Dan is het zover, ik hoor voetstappen, mijn baasje is niet alleen. Ik ben bang, mijn kleine meisje ligt tevreden en niets vermoedend tussen mijn voorpootjes te slapen. Ik buig mijn hoofd beschermend over haar heen. Dan gaat de deur open, een grote hand komt op me af, ik begin te grommen en laat mijn tanden zien, deze keer gaat het ze niet lukken. Dan bijt ik hard in de hand van mijn baasje, ik hoor hem vloeken en hij roept hier rothond en vervolgens krijg ik een schop. Versuft kom ik in een hoek terecht, ondertussen heeft hij mijn kleine meisje te pakken, ik hoor haar piepen en probeer weer overeind te komen, maar mijn pootjes doen het niet meer. Dan wordt de deur dicht gekwakt en ik blijf alleen en vol van verdriet achter.

De andere keren dat mijn pupjes me af werden genomen werd ik meteen weer bij de andere honden gezet, maar deze keer moest ik alleen blijven. Zachtjes, treurend en met een gekneusd lichaam blijf ik in de hoek liggen. Hoe zou het mijn kleine meisje vergaan?
Ik weet dat zij naar Frankrijk gaat met vele soortgenootjes die door het hele land weggehaald worden bij hun moeders, ongeënt en vaak niet ontwormd gaan zij een onzekere tijd tegemoet. Vele redden het niet en gaan dood tijdens het transport. Ze gaan in een bestelbusje zonder eten of drinken. Ze worden in Frankrijk in een schuur gedumpt en vandaar uit worden ze weer verkocht. Uiteindelijk komen ze in dierenwinkels terecht waar ze voor grof geld aangeboden worden.

Opnieuw hoor ik voetstappen en stemmen, weer gaat de deur open, ik hoor mijn baasje zeggen dat ik een waardeloze hond ben en niet genoeg pupjes baar en dat ik maar weg moet. Ik word in mijn nekvel gegrepen en in een doos gestopt. Mijn baasje geeft de doos aan de man die bij hem is en langzaam word ik verwijderd van de voor mij zo vertrouwde omgeving. Ik word achter in de kofferbak gezet. Ik hoor vreemde geluiden, ik kruip in elkaar van angst.

Na een poosje stopt de auto, de kofferbak gaat open en de doos wordt opgepakt. Het is erg donker, dan maakt de vreemde man een deur open en zet de doos op de grond, hij maakt de doos open zodat ik eruit kan maar ik durf niet en blijf in elkaar gedoken zitten. Dan gaat de hij weg en gooit de deur dicht.
Na uren in de doos te hebben gezeten kijk ik over het randje en besluit om er uit te springen. Wat een vieze bende hier, overal ligt troep en het is er koud. Ik heb dorst en ga op zoek naar water, in een hoekje staat wat bruinig water waar ik van drink. Ik heb intussen ook honger gekregen maar nergens zie ik brokjes. Treurig zoek ik een plekje op waar ik mezelf oprol, denkend aan mijn pupje en wat er komen gaat.
De volgende dag gaat de deur open en worden er een paar sneetjes brood naar mij toe gegooid. Als de deur weer dicht gaat durf ik naar het brood te lopen en eet het gulzig op. De dagen duren lang af en toe krijg ik wat te eten, de stank wordt steeds erger, overal ligt poep en plas dat wordt ook niet opgeruimd zoals mijn ex-baasje dat wel vaak deed.

Op een morgen word ik wakker, mijn oogjes jeuken en zitten vol pus, ik probeer met mijn pootjes mijn oogjes schoon te maken, wat niet of nauwelijks lukt, ik heb het koud en ril over mijn hele lichaam. Mijn haar is al behoorlijk gegroeid en plakt aan het pus bij m'n oogjes, ik kan bijna niets zien. Mijn wereldje wordt nog kleiner want de klitten belemmeren mijn uitzicht en nu zie ik niks meer.
Voorzichtig ga ik op zoek naar water en struikel over de troep. Nadat ik eindelijk wat had gedronken kruip ik weer in een hoekje, wachtend op wat komen gaat. Dagen gaan voorbij, vaak zonder eten. Langzaam kwijn ik weg, ik wil hier vandaan, maar ik heb geen puf meer om ook maar iets te ondernemen, wat trouwens ook niet gaat.

Op een dag hoor ik de stem van mijn nieuwe baasje en nog een vrouwenstem, die laatste klinkt prettig. De deur gaat open en mijn baasje zei: kijk hier zit een mooi Yorkje, die mag je hebben voor weinig. Voetstappen komen dichterbij, een vriendelijke stem zegt lieve woordjes tegen mij en ik krijg een voorzichtige aai over mijn bolletje. Ik kan haar niet zien maar ik vind haar al meteen aardig en geef haar een lik over haar hand. Toen vroeg ze aan mijn baasje, wat wilt u voor haar hebben ? Hij zei 100 euro, dat is toch voor niks voor zo'n mooi hondje.
Het vrouwtje zei tegen mij, jij gaat met mij mee kleintje en gaf mijn baasje het geld. Hier zei de man, stop haar maar in deze doos, mijn nieuwe vrouwtje zei dat dat niet nodig was en tilde mij voorzichtig op en hield mij dicht tegen zich aan terwijl ik toch echt vies was hoor, mijn ontlasting zat aan mijn achterste geplakt, maar daar gaf ze niets om. Ze liep met mij naar haar auto, daar werd ik in een reisbench gezet met daarin een lekker zacht dekentje, dat deed mijn stijve pootjes goed. Toen reden we weg.

Na ongeveer een uurtje stopte de auto, ik werd uit de bench gehaald en mijn nieuwe baasje brabbelde allerlei woordjes zoals dat ik haar kleine schatje ben en dat ze van mij weer een mooi hondje zou gaan maken. We gingen een huis binnen waar het behaaglijk was. Toen ging ze met mij een kamertje in en zette mij op een tafel. Ik hoorde het geluid van een tondeuse, dat kende ik, dus ik wist dat mijn haartjes eraf zouden gaan. Dat was ook nodig want ik was een grote klittebol geworden.
Heel rustig en geduldig werd ik geschoren, voorzichtig knipte ze het haar rond mijn oogjes weg, dat was een hele klus want er zat allemaal pus tussen. Langzamerhand werd het steeds lichter, ik kon nog niet goed tegen het licht en kneep mijn oogjes tot een spleetje.
Toen al mijn haar er af was stopte mijn vrouwtje me in bad en droogde me daarna met een zachte handdoek af. Toen werd ik nog even helemaal droog geblazen door een heerlijke warme wind en werd in een zacht mandje gelegd. Ik wist niet wat me overkwam, dit baasje was zo voorzichtig en lief voor me. Ik vond mijn nieuwe omgeving en de geluidjes nog wel een beetje eng, maar durfde toch te gaan slapen, ik was ook erg moe van alles.

Ik werd wakker van een aangename lucht, er stond een bakje voer naast mijn mandje en vers schoon water. Verdrietig door het verlies van mijn pupje maar dankbaar voor al het goeds dat mij nu overviel at ik gulzig mijn bakje leeg om daarna weer vredig in mijn heerlijke nieuwe mandje te gaan liggen. Mijn vrouwtje ging naast mij zitten en zei lieve woordjes tegen mij, ik hoorde haar zeggen dat ik nooit meer weg hoefde, ze streelde mij en zei dat ik haar hartje gestolen had.
Vele nieuwe avonturen staan mij te wachten, ik moet nog aan veel dingen wennen, maar mijn vrouwtje helpt mij hierbij.

Dit is mijn verhaal, ik mag in mijn pootjes klappen, maar vele soortgenootjes brengen het er niet zo goed vanaf. Dit is de harde realiteit, hopelijk zet het de mensen aan het denken. Wij zijn wezentjes met gevoel en geen machines. Ook wij hebben recht op een liefdevol leven.

Een dankbaar pootje van Saartje.


Ik herinner me niets meer van de plaats waar ik geboren ben.
Het was er duf en donker en we kwamen nooit in contact met mensen.
Ik herinner me nog wel mijn moeder en haar zachte pels,
maar ze was zo dikwijls ziek en ze was heel mager.
Ze had bijna geen melk voor mij en al mijn broertjes en zusjes.
Ik herinner me dat vele van hen stierven en ik miste hen zo.

..................................

De dag dat ik van mijn moeder werd weggehaald
herinner ik me nog als de dag van gisteren.
Ik was triestig en zo bang,
mijn melktandjes waren nog maar pas doorgekomen.
Ik had feitelijk nog bij mijn mammie moeten blijven,
maar ze was zo ziek.

...............

Bovendien bleven de mensen zeggen dat ze geld nodig hadden
en dat ze de vuiligheid die mijn zusje en ik maakten beu waren.
Dus werden we gekooid en werden we naar een vreemde plaats gebracht.
Enkel wij beiden.
We kropen dicht tegen elkaar en we waren bang.
Er was niemand om ons te knuffelen of te aaien.
Zo veel te zien en zo veel geluiden,
zo veel geuren.

..................

We werden naar een winkel gebracht
met heel veel verschillende dieren!
... Sommigen kwaakten!
... Sommigen miauwden!
... Sommigen piepten!
Mijn zuster en ik werden in een klein kooitje gesmeten.
Ik kon er andere puppies horen.
Ik zag mensen naar me kijken.
Ik hield wel van kleine mensjes,
die leken wel lief en leuk.
Ze wilden zelfs spelen!

...............

De ganse dag bleven we in die kleine kooi.
Soms kwamen er nare mensen die op
het glas klopten en ons bang maakten.
Af en toe werden we uit de kooi gehaald om vastgehouden
te worden door de mensen of gewoon om ons te bekijken.
Sommigen waren lief , weer anderen deden ons pijn.
Dikwijls zeiden ze : " Ooooh... ze zijn zoooo schattig!
Ik wil er eentje! "
Maar nooit gingen we met iemand mee.

...................

Mijn zusje stierf vorige nacht ,
toen het donker was in de winkel.
Ik legde mijn hoofdje op haar zachte vacht en voelde
het leven uit haar magere lijfje verdwijnen.
Ik had hen horen zeggen dat ze ziek was en dat ik
nu voor een spotprijsje zou verkocht worden,
zodat ik de winkel snel zou verlaten.
Toen het levenloze lichaampje van mijn zusje uit de
kooi werd gehaald om weggegooid te worden,
was mijn zacht gehuil het enige teken van droefheid.

.......................

Vandaag kwam er familie die mij kocht!
Wat een zalige dag!
Ze waren een lieve familie,
ze wilden me zo graag , echt waar!
Ze kochten me een etensbak en eten
en het kleine meisje hield me zo liefhebbend in haar armen.
Ik hield zoveel van haar!
De man en de vrouw zeiden dat ik een lieve, brave puppy ben.
Ik werd Angel gedoopt.

...............................

Ik hield ervan om mijn nieuwe mensen likjes te geven.
De familie zorgde goed voor mij,
ze waren zo lief en aardig en zacht.
Ze leerden me het verschil tussen wat goed was en wat verkeerd was.
Ze gaven me goed te eten en heel veel liefde.
Het enige wat ik wou was om deze mensen te plezieren.
Ik hield van het kleine meisje en genoot ervan om met haar
te spelen en rond te lopen.

................

Vandaag ging ik naar de dokter.
Het was een vreemde plek en ik was bang.
Ik kreeg een paar spuitjes,
maar mijn beste vriend,
het kleine meisje,
hield me teder vast en zei dat alles in orde was.
Ik was zo kalm.
De dierenarts moet trieste woorden gezegd hebben,
want mijn geliefde familie keek heel triest.

................

Ik hoorde moeilijke woorden zoals
heupdysplasie en iets over mijn hart.
Verder verstond ik nog flarden zoals
broodfokkers en ongeteste ouders.
Ik weet niet wat dat allemaal betekent,
maar het deed me pijn om mijn familie zo triest te zien.
Maar ze hielden nog steeds van mij
en ik hou ook zo veel van hen!

........................

Ik ben nu zes maanden oud.
Terwijl de meeste pups sterk en
robuust zijn en wilde spelletjes spelen,
doet elke beweging me geweldig pijn.
De pijn gaat nooit weg.
Het doet pijn om te lopen en te spelen met mijn kleine lieve meisje.
Het is ook moeilijk om adem te halen.
Ik blijf mijn best doen om een sterke puppy te zijn,
zoals ik feitelijk moet zijn,
maar het is zo moeilijk

..............

Het breekt mijn hart om mijn vriendinnetje zo triest te zien.
Soms spreken de vrouw en de man over " het is misschien tijd nu "
Ik ga regelmatig naar de dierenarts,
maar er is nooit goed nieuws.
Ze spreken steeds over aangeboren problemen.
Ik wil enkel maar de warme zon voelen,
spelen, lopen en flodderen met mijn familie.

................

De vorige nacht was de pijn het ergst.
Pijn was nu een vaste gezel in mijn leven,
het doet nu zelfs pijn om recht te staan en te gaan drinken.
Ik tracht recht te geraken,
maar kan enkel zachtjes huilen van de pijn.

................

Ik word voor de laatste keer in de auto gezet.
Iedereen is zo triest en ik weet niet waarom.
Ben ik stout geweest?
Ik tracht altijd lief en braaf te zijn,
wat kan ik toch verkeerd gedaan hebben?
Oh , als die vervelende pijn maar weg zou gaan.
Als ik de tranen van mijn vriendinnetje maar kon drogen.
Ik tracht me te strekken om haar hand te likken,
maar ik kom niet verder dan een kreet van pijn.

.............

De tafel van de dierenarts is koud.
Ik ben zo bang.
De mensen aaien en strelen me,
ze huilen in mijn zachte vacht.
Ik kan hun liefde en verdriet voelen.
Ik slaag er in om zachtjes hun handen te likken.
Zelfs de dierenarts lijkt niet zo angstaanjagend meer.
Hij is lief, ik voel mijn pijn verzachten.
De kleine meid houdt me zacht vast
en ik bedank voor al de liefde die ze mij gegeven heeft.

..........

Ik voel een zachte prik in mijn voorpoot.
De pijn begint te verdwijnen,
ik krijg een vredig gevoel.
Ik kan haar nu zelfs zachtjes likjes geven.
Ik kom in een droomwereld terecht,
ik zie mijn moeder, mijn broertjes en mijn zusje
in een verre groene wereld.
Ze vertellen me dat daar geen pijn is,
alleen vreugde en blijheid.
Ik neem afscheid van de familie,
op de enige manier die ik ken,
door zachtjes met mijn staart te kwispelen
en door met mijn neus te snuffelen.
Ik had gehoopt om heel veel dagen met hen door te brengen,
maar het heeft niet mogen zijn.
Ik hoorde de dierenarts nog zeggen :
" broodfokkers en puppyfabrieken " en niet van bekwame fokkers.
De pijn is nu verdwenen,
maar ik weet dat het nog jaren zal duren
eer ik mijn geliefde familie terug zal zien ...
Als de dingen maar anders hadden kunnen zijn.

.....................................

Dit verhaal mag overal gepubliceerd of herdrukt
worden in de hoop dat het fokkers zal stoppen
om geldgewin na te streven in plaats van
aan het welzijn van de dieren te denken.
Ik heb tranen met tuiten zitten huilen...
toen ik dit verhaal las op de marktplaats.nl...
Voor Mij DUIDELIJK een hele goede reden...
om dit verhaal hier te plaatsen !!!
Ik hoop dat iedereen die dit leest het doorstuurt !!!




Geplaatst op 21 augustus 2010 23:05 en 2788 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_

Er zijn nog geen reacties gegeven.